Jak wiadomo utrzymanie relacje z drugim człowiekiem nie należy do łatwych rzeczy, wie o tym każdy. Przeważnie budując buduje się relacje z innymi ludźmi w oparciu o wspólne przymioty, może być to chodzenie do tej samej klasy, pracy, biblioteki, bywanie na tych samych koncertach czy też oglądanie tych samych filmów. Różnica pokoleń powoduje to, że takich przymiotów jest mniej i każdy kolejny ułatwia nawiązanie relacji, a takim może być np.: GRA KOMPUTEROWA . , i aby nie być gołosłowny podam tu przykład. By nie łamać rodo itp.: nie podam danych osobowych ale chodzi w mojego znajomego, a właściwie jego dziatka który to wraz z upływającymi wiosnami coraz bardziej oddalał się od swojej rodziny. Przestawał pisać do krewnych życzenia, nie dzwonił a do swojej córki, która mieszkała niedaleko niego przestał zaglądać i nie chciał aby też ona zaglądała do niego. Mój kolega a jego wnuk bardzo się tym martwił ponieważ miał sentyment do dziatka, który to nauczył go między innymi jazdy na rowerze. Pewnego razu jego dziadek miał załatwić jakość urzędową sprawę poprzez komputer(w mieście tym nie było fili tego urzędu), który nomen omen dostał od swojej córki(a matki mojego kolegi) na krótko przed tym, jak zaczął się oddalać od swojej rodziny, jego wnuk postanowił mu z tym pomóc. I tak po 2 godzinach konfiguracji komputera i wypełniania odpowiednich formularzy, skończył pomagać, zaraz potem dziadek zapytał go „a co wy młodzi robicie przy tych komputerach” na co on mu powiedział, że różnie, praca, gry, oglądanie filmów, dziatek powiedział mu aby coś z tego pokazał. Kolega zadowolony z zainteresowania swojego dziatki postanowił pokazać mu gry. Zainstalował mu jedną aby nie reklamować nie podam jej nazwy ale powiem, że jest jedną z najbardziej popularnych gier strategicznych w Polsce a dodatki do niej nazywają się: Armageddon's Blade i The Shadow of Death. Pokazał mu jak się w nią gra i o dziwo jego dziadkowi szło mu całkiem nieźle(jak na kogoś kto nigdy nie grał w żadną grę) od tego momentu spotykali się 2-3 razy w tygodniu i wnuk tłumaczył swojemu dziadkowi różne mechanik gier i razem grywali w różne gry ale gównie w tą pierwszą. W roku tym dziadek zaczął nawet przyjmować w domu córkę i przyszedł na święta i nowy rok do domu córki(zięcia też) i wnuka po raz pierwszy od 8 lat. A wiosną kolejnego roku dziadek kolegi zmarł, ale to nie w temacie. Tak więc na tym przykładzie widać, jak gry mogą połączyć pokolenia.

Gry łączą pokolenia graczy, ponieważ są one świetnmy odzwierciedleniem tego, że zmiany technologiczne nie muszą przynosić zmian w esencji rozrywki.


Weźmy przykład gier strategicznych czasu rzeczywistego. Większość z nich oparta jest na grze "Diuna" z 1992 roku. To ta gra wprowadziła obecne współcześnie schematy gier strategicznych, takie jak zbieranie surowców, budowanie bazy, i tak dalej.


Od premiery "Diuny" minęło 30 lat. Technologia posunęła się naprzód. Grafika przeszła do świata 3D. Nośniki fizyczne zostały zastąpione przez dystrybucję online. Jednak współczesne strategie wciąż opierają się na tym samym modelu, co "Diuna". Wiele rozwiązań zastosowanych w tamtej grze do tej pory można dostrzec.


To samo można powiedzieć o grach Mario czy Pacman w kontekście gier platformowych, o Wolfensteinie w przypadku strzelanek, i tak dalej.


Technologia się rozwija, ale gry wciąż opierają się na założeniach sprzed dekad. Czemu? Bo gry to esencja rozrywki. Gry przypominają nam o tym, że w życiu możemy się cieszyć drobnymi rzeczami, i że nie ma w tym wstydu. To, co dawało frajdę dawniej, wciąż jest uznawane za oznakę jakości.


Twórcy tych starszych gier, oraz ludzie, którzy grali w nie tuż po premierze, są teraz w stanie spojrzeć na nowsze tytuły i zauważyć, że opierają się na tych samych konceptach, które bawiły ich, gdy oni byli młodsi - jedynie z nieco poprawioną grafiką.


Gry są dla mnie niewątpliwie formą sztuki. Tak, jak można podziwiać dzieła Leonarda da Vinci czy Michała Anioła po stuleciach, tak samo i gry komputerowe opierają się na pewnych założeniach, które - jeżeli są dobrze wykonane - są w stanie bawić nadal.

Dość powiedzieć, że moją ulubioną grą jest Baldur's Gate 2, w którą pierwszy raz zagrałem około 2 dekady po premierze. Mimo to jej fabuła, epicka skala i ambitny design świata mną zachwyciły. Dobrze wykonana gra przetrwa i jest w stanie łączyć pokolenia.

Odpowiedź na pytanie jest wręcz banalnie prosta, wspólne pasje łączą ludzi niezależnie od ich wieku. Właśnie tak gry tworzą międzypokoleniowe więzi. Jednak kiedy tak naprawdę możemy dostrzec, że gry łączą pokolenia? Czy rodzic pokazujący dziecku grę swojego dzieciństwa to najlepszy przykład? Może dziadek, który dał się wciągnąć w te stare Hirołsy? A może cała rodzina bawiąca się przy Overcooked? To naprawdę wartościowe przykłady, ale myślę, że jest coś, co lepiej pokazuje zatarcie się granic miedzy pokoleniami. To ten moment, gdy po spędzonych kilkudziesięciu godzinach w grze razem ze swoim kolegą/koleżanką dowiadujesz się, że dzieli Was nie tylko pół kraju, ale i kilka dekad. Bo jakie znaczenie ma, w którym roku urodził się inny gracz, jeśli świetnie dogadujecie się przy wspólnej rozrywce?